Historia przemysłowego skażenia środowiska w Szopienicach rozpoczyna się w 1834 roku, kiedy spółka spadkobierców Georga Gieschego uruchomiła Hutę Cynku „Wilhelmina”. W 1845 roku rozpoczęto w niej produkcję kadmu. Intensywny rozwój hutnictwa cynku w Szopienicach i Roździeniu przyczynił się do gwałtownego wzrostu liczby mieszkańców oraz urbanizacji regionu.

W 1864 roku, w pobliżu huty „Paweł”, uruchomiono hutę ołowiu „Walter Croneck”, zlokalizowaną na pograniczu Dąbrówki Małej i Roździenia. Projekt technologiczny zakładu obejmował 171-metrowy podziemny tunel, przez który dymy odprowadzane były do 61-metrowego komina – jednego z najwyższych w tamtym czasie. Komin ten stał się w XX wieku jednym z głównych źródeł zanieczyszczeń środowiska, tego wydziału huty.

Na przełomie XIX i XX wieku szopienickie huty należały do najlepszych technologicznie zakładów cynkowych w Europie. W 1900 roku kompleks hut w Szopienicach stał się największym ośrodkiem produkcji metali nieżelaznych na Śląsku, a w zakresie produkcji kadmu – największym producentem na świecie.

W 1912 roku uruchomiono prażalnię blendy oraz Hutę Cynku „Uthemann”. Rok później, w 1913 roku, powstała szkoła dla dzieci hutników, które miały trudności w nauce w szkołach powszechnych.